schrijven op je weblog, welk onderwerp dan ook

14/01/2020

Schrijven op je weblog, over welk onderwerp dan ook, is zoiets als het afleggen van een getuigenis. Althans, dat lijkt het soms wel te zijn?

Ik ben bijzonder huiverig voor het afgeleggen van getuigenissen net als ik huiverig ben voor verslaglegging over wat ik zoal gelezen en gedaan heb op een dag.

Ik probeer iedere dag op mijn weblog te schrijven omdat dat mijn hoofd helder houdt en mij de gelegenheid biedt te communiceren.

Eindeloos kan ik schrijven over luchten en licht, over dichtbijgezichten en de horizon die voor mij ergens in het westen ligt.

Natuurlijk kan ik over een politiek onderwerp een verhandeling of mening opschrijven. In het genre van de column wordt dat al heel veel gedaan.

Dus wat voeg ik toe dan de zoveelste oprisping naar aanleiding wat er via de media aan actualiteit tot mij komt.

Er zijn onderwerpen waar ik een uitgesproken mening over heb en dat is het onderwerp basisinkomen.

Ik ben  voor een basisinkomen voor iereen boven de 18 jaar. of dat landelijk ingevoerd zou moeten worden , of europees of mondiaal...

Naar mijn idee is dat een volgende stap in de gedachte over een basisinkomen.

Maar aangezien ik mij Europeaan voel en Nederlander, ligt het voor de hand om het basisinkomen niet alleen landelijk in te voeren maar in heel Europa.

Als ik er aan denk, aan dat basisinkomen voor alle volwassenen, dan ontstaat er een gevoel van ontspanning in mij.

Het gaat mij om dat gevoel van 'basis' of bodem.

Ik waardeer dat als een fundamenteel en essentieel gegeven, zoniet een noodzakelijk iets om enigzins vrij en frank te kunnen functioneren in de sociaal-maatschappelijke contekst.

Onmiddelijk zal de discussie starten over de migranten die hier verblijven zonder papieren en/of een geldig Nederlands paspoort.

Laat ik hier duidelijk over zijn: een basisinkomen zoals ik mij dat voorstel wordt toegekend aan hen die een Nederlands paspoort bezitten.

Voor immigranten zou een maandelijkse zoniet wekelijkse toelage of uitkering opgetuigd kunnen worden.

Ik zie een basisinkomen namelijk niet als uitkering of toelage. Integendeel. Ik zie het als een recht dat zich baseert op het sowieso psychologische aspect van je vrij en onafhankelijk voelen.

En dan is onafhankelijkheid echt iets anders dan je ongebonden weten.

Alle andere lidstaten van de Europese Unie zouden een dergelijk basisinkomen kunnen invoeren.

Natuurlijk ben je gebonden; aan familie en partner, kinderen, wensen en verlangens rondom werk, het hebben van werk en dus het bekleden van een functie.

Tevens ben je gebonden aan je gevoel voor verantwoordelijkheid. Maar ik vind het ronduit idioot om een tegenprestatie te verlangen voor het ontvangen van een basisinkomen.

Natuurlijk is dat psychologische aspect van je vrij en onafhankelijk weten, een subjectief aspect. Maar het is zo'n wezenlijk aspect en voor iedere betrokkene geldend naar mijn idee.

Welke andere aspecten dien ik aan te voeren, of sterker, wat moet ik betogen?

Politiek gezien is het zuiver om een basisinkomen in te voeren want in ieders belang!

Het economische aspect is een spekgladde ijsbaan. Want gaat men heus durven beweren dat het niet te betalen is? Ongetwijfeld.

Welnu, ik begeef mij niet op deze ijsbaan, maar dat het economische aspect een hele belangrijke is, staat buiten kijf.

De rekenmeesters van Nederland mogen zich hier over buigen vanuit de politieke notie dat het gerechtvaardigd is en, nogmaals, in ieders belang.

In ieder geval heeft het basisinkomen niets te maken met altruisme van Moedertje Staat.

Juist voor bestuurlijk Nederland zou het basisinkomen een zegen zijn. Dat is mijn stellige overtuiging.

Ik laat het hier even bij omdat allerlei woorden en begrippen opkomen die zo maar gebeigd kunnen gaan worden, niet door mij overigens.

Optimisme, naiviteit, domheid, altruisme ja, opportunisme, ondermijning, gevaar, wettenloosheid, anarchie.

Anarchie...... daar waag ik mij graag een volgende keer aan.

Geen reacties

Een reactie plaatsen