recht en onrecht in 'doventaal'

19/02/2018

Het is zeer aangrijpend om je eigen kind, doof bovendien, voor de rechter te zien zitten.

Ik keek uit op haar achterhoofd, dicht bedekt met dat mooie bruine krullende haar.

Smalle schouders, gebarende handen, overslaande stem vanwege haar emotie; de rechter vroeg en weerlegde en legde opnieuw voor, zonder enige blijk van begrip voor de wijze waarop een dove volwassene waarneemt en oordeelt en handelt.

Over de zaak zelf hoef ik op dit podium niet uit te wijden.

Een strafzaak als deze waar geen bewijslast aanwezig is, maakt zo duidelijk dat de rechtelijke macht in Nederland zwaar tekort schiet als de gedaagde anders is dan de gemiddelde burger.

Zelfs de doventolk ervoer deze zitting als ondermijnend, intimideren en ronduit discriminerend naar gedaagde toe en naar haar.

Hoe is het  toch mogelijk dat politie en O.M een dove verdachte verhoren zonder tolk, vervolgens  oppakken en zelfs opsluiten in een isoleercel drie dagen en drie nachten.

Deze jonge dove vrouw en moeder van twee horende jonge kinderen heeft tot nu toe alleen maar vooringenomenheid en verdacht-makerij ervaren. 

Inmiddels zijn wij ruim twee weken verder.

Het oordeel is gevallen; althans de voorzitter van de rechtbank Groningen sprak haar vonnis uit.

De beide heren ter rechter en linker zijde, onthielden zich kennelijk van commentaar.

Schuldig bevonden aan poging tot doodslag, mijn mooie sterke dove dochter.

Haar verhaal ebde weg in de zee van gelijk en onbegrip.

Het verhaal van de "tegenpartij", eveneens een jonge vrouw en degene die niet bereid was een stap terug te doen in haar relatie met mijn schoonschoon, vader van mijn twee kleinkinderen.

Zij, eenvoudig, behorende tot een zeer rechts georiënteerde groep mensen uit Noord-Groningen, wist met een snik en dus een goed geregistreerde slachtofferrol, de voorzitter van de rechtbank Groningen, te overtuigen van haar versie van het gebeurde.

Een vechtpartij in het huis van dit zgn. slachtoffer leidde tot verwondingen bij haar. Verwondingen aangebracht door een mes, dat bleek duidelijk op de foto's van de behandelend arts, dat door mijn dochter gebruikt gebruikt zou zijn als steekwapen.

Met andere woorden: bedrogen na veertien jaar samenzijn dat resulteerde in twee kinderen, besloot mijn dochter met een (vis)mes op zak de nieuwe vlam van schoonzoon te lijf te gaan.

Natuurlijk! Zo is het gegaan dacht de rechtbank.

Natuurlijk! Doof zijn betekent dom, ongenuanceerd, ongecontroleerd gedrag.

Natuurlijk! Bedrogen worden betekent gewelddadige actie.

Niets is gevonden. Geen mes of iets dat op een steekwapen lijkt.

Schoonzoon bestond het om achteraf een getuigenis af te leggen dat hij zijn vismes miste.

Deze judas had op die noodlottige avond ook de politie gebeld en de agenten geholpen in huis naar een wapen te zoeken terwijl zijn kinderen boven sliepen en zijn vriendin in de boeien geslagen achterin de politieauto zat.

Ondanks de drie dagen isoleercel en geplaagd door agenten die zonder doventolk!  haar probeerde te dwingen een schuldbekentenis af te leggen, hield zij stand.

De beide kinderen logeerden inmiddels bij de ouders van onze schoonzoon waar zich spoedig zijn nieuwe vlam met haar eigen dochter voegde.

Schaamteloos en vol gespeeld leedvermaak poogden deze mensen een wig te drijven tussen moeder en kinderen.

En nu rapen wij allen de scherven op.

En wij scharen ons om haar en de beide kinderen heen.

En zij? Zij gaat de volgende stappen zetten om het recht te halen waar zij recht op heeft.

De Nederlandse Rechtelijke Macht heeft geen flauw benul van doofheid in relatie tot perceptie, informatieverschaffing en communicatie.

Het Openbaar Ministerie heeft geen flauw benul van doofheid in relatie tot perceptie, informatieverstrekking en communicatie.

De Nederlandse Overheid heeft geen flauw benul van de dove medemens.

Zelfs de Nederlandse Staat heeft de Nederlandse Gebarentaal nog steeds niet erkend.

Hoe is godsnaam kan worden rechtgesproken in deze casus?

 

Het heeft inmiddels weer in de krant gestaan, weliswaar de namen niet voluit geschreven.

Daarom plaats ik nu dit verhaal in de hoop op intelligente integere lezers.

 

Jet Hogewind

 

 

 

 

Geen reacties

Een reactie plaatsen