kunstmatige intelligentie, algoritmes, volhoudbaarheid

18/04/2018

Er komt dit jaar een nieuwe bundel teksten van mij uit met de titel ‘volhoudbaarheid’.

In dit nog redelijk jonge jaar, het is lente per slot van rekening!, tref ik steeds vaker de term algoritme aan. Al veel langer geleden kwam het begrip kunstmatige intelligentie op en werd zelfs titel van een specialistische universitaire studie.

Gymnasiast als ik ben, ga ik aan het vertalen, vergelijken, naar een volgend denkniveau gaan, combineren enz, enz.

 

Kunstmatige intelligentie houdt volhoudbaarheid tegen.

Met deze stelling wil ik de bundel een open einde geven; oftewel ik wil doorgeven, namelijk aan u.

Kunstmatige intelligentie betekent in de praktijk van dagelijks beleid, wet –en regelgeving op welk niveau ook, dat aan de hand van een gekozen algoritme wordt geselecteerd, gekozen en bepaald.

In de rechtspraak zou het  zo maar kunnen dat een voorzitter van een rechtbank beslist op basis van een (zelf) gekozen algoritme of de duim omhoog of naar beneden gaat.

Van deze gedachte krijg ik sowieso kippenvel!

De asymptotische ongerijmdheid van het denken en handelen volgens algoritmes loopt parallel met  de niet meer onder woorden te brengen en dus niet meer uit te leggen onrechtvaardige en tevens ondemocratische besluitvorming die steeds meer aan de oppervlakte komt,

gezien de vele programma’s en dito ombudsmannen en vrouwen die hier gewag van doen.

Volhoudbaarheid kan niet rekenen op algoritmes om de doodeenvoudige reden dat leven op deze planeet organisch is en niet anorganisch, laat staan gemaakt volgens 1 of ander wiskundig model.

Bijna al mijn korte en langere teksten handelen in feite over menselijk contact;

contact met alles wat leeft, flora en fauna waar wij mensen toe behoren en waar wij ons emotioneel en intelligent mee moeten zien te verhouden en het contact met elkaar binnen en buiten welke grens dan ook, ver voorbij de waargenomen horizon.

Dit is leven dus.

Dit vraagt om telkens vragen.

Dit vraagt om voortdurende herdefiniëring van wat niet te definiëren valt, laat staan vast te zetten in algoritmes en te laten aansturen en besturen door een kunstmatig intelligent brein.

Dit wordt doorgegeven om dan hopelijk als de vruchtbare bodem van een volgend (wel)denkend, vitaal nest  te functioneren en zo verder….

Dit is de crux van de term volhoudbaarheid.

Dit vormt de inhoud van het begrip volhoudbaarheid.

Zodanig groeien en bloeien en ja afsterven, dat er vervolg mogelijk  is.

Dat heeft niets te maken met maakbaarheid; integendeel.

Een vraag: het werken met algoritmes, betekent dat machtsuitoefening, ontkenning van ieders persoonlijkheid, rekenen volgens het goedkoopst adequate model, puur neoliberaal denken of juist de griezelige eenheidsworst van communisme en de totalitaire staat?

Misschien zijn wij opnieuw grotbewoners geworden zonder enig idee over het steeds wederkerend zonlicht en noteren wij op de wanden de abstracte tekens als bezweringsformules om verandering in tijd tegen te gaan.

 

 

ik zet mij in beweging;

na beweging komt  rust

en vanuit genoten rust

is de beweging van nature

een logisch vervolg.

 

ontwikkelen is een gegeven;

het tempo waarin lijkt ongeremd

want naar behoefte bepaald,

gestroomlijnd langs de lat van meten is weten,

de haalbaarheid en de waarde van dat moment.

 

hoopvol is deze tijd vooral!

het gemak waarmee wij kunnen binden,

verbinden zelfs, gevraagd of ongevraagd

positie kiezen en standpunten delen

eigenbelang keren naar een breder gedragen doel,

een gemeenschappelijk doel.

 

dan pas kan sprake zijn van volhoudbaarheid.

 

 

 

 

 

 

 

 

Geen reacties

Een reactie plaatsen